True Colors of Modern Day’s Leviathan

Zvyagintsev crafts the true colors of Archbishops acting as criminals minding their own business both literally and figuratively.

“Leviathan” is a 2014 movie by one of the brightest and bravest Russian directors Andrey Zvyagintsev. He is the best in his generation of filmmakers, never afraid, always loud and clear. It takes a lot of courage to expose the deepest, darkest, dirtiest of today’s Russia. Representing a government deeply immersed in the swamp of corruption and the church with nothing left in common with Christianity has nothing to do with the doctrine of Jesus and the telling of the New Testament.

source: Rogerebert.com

The skeleton of Leviathan remains on the shore untouched and rotten. Nobody is touching the terrible skeleton in fear of entirely collapsing—a perfect metaphor from Zvyagintsev to the modern days’ church.


Zvyagintsev masterfully crafted the current look of modern Russia. The main characters’ life is reminiscent of the biblical character Job and the story of Naboth’s vineyard. “Leviathan” is a story of the ordinary people’s struggle versus money, corruption, government, and church empowered by the corrupted officials. Zvyagintsev deals with the critical social and political issues of contemporary Russia. In the Old Testament, Leviathan appears as a multi-headed serpent killed by God and given food to the Hebrews in the wilderness. However, Leviathan is still alive, representing a monster created in the name of God, talking and acting in the name of Jesus. Leviathan is referenced in the book of Job, and it represents an allegory that is a force that plunges the population of rural Russia into a mass of corruption, injustice, and utter hopelessness.


The story is set in the fictional town of Pribrezhny, where a series of tragic events occur around a local car mechanic, Kolya, and his family. First, the city’s corrupted mayor has decided to expropriate the land on which Kolya’s house has been built. Then, the mayor says he wants to make a telecommunications mast on Kolya’s land and offers him an undervalued sum for compensation. Still, Kolya believes his actual plans include building a villa for himself. Kolya knows this war is already lost, but still, he asks for help from his old friend, a successful lawyer in Moscow.
Both Kolya and the audience see the swamp of corruption, a swamp that tears everything up throughout the movie. The director sets an environment where it is tough to see the bright beam of the future. Zvgyagintsev, in the plainest manner, tells the story of modern Russia. With masterful cinematography, lighting, and the score by Philip Glass, the director shows the audience the despair in the synthesis of corruption.
“All power is from God, where there’s power there is might,” says the Archbishop of the city and encourages the mayor to expropriate Kolya’s land. In “Leviathan,” Archbishops talk in the name of God and approve tyranny. Those who have ever lived in the post-Soviet countries know for sure that the narrative told by Zvyagintsev is not an exaggeration. The Oscar-nominated director is one of the few exceptions, which is not afraid to expose the hidden truth. The only criticism that “Leviathan” has faced was from Russia’s Minister of Culture. Meanwhile, many have praised the movie in Russia and have mentioned that it raised important questions about the country’s state.
Most film critics refer to the film as a masterpiece and emphasize the unique style of the genius that is Andrey Zvyagintsev. However, “Leviathan” is not just a film of political allusions and allegories – it is an impressive masterpiece about human tragedies. A gruesome seaside town, where the skeleton of Leviathan rests on the shore and defines the life of the locals.

source: High on Films

The movie won a Golden Globe in the Best Foreign Language Film category, and film critics thought the Oscar would go to the Russian director in the same category. Still, that year the Polish film director Pawel Pawlikowski won with his movie “Ida.” However, not winning the Oscar doesn’t diminish “Leviathan” and Zvyagintsev at all, as it is one of the most profound and, without a doubt, one of the most thought-provoking movies of the 21st century.

სამეცნიერო თეზისები ნოლანის “ინტერსტელარში”

ადამიანებიი დაბადებიდან ცდილობენ ახალი აღმოჩენების გაკეთებას, ახალი ტერიტორიების შესწავლას, ადამიანი ბუნებით მკვლევარია, სურთ ბოლომდე შეისწავლონ დედამიწა და გასცდნენ მის საზღვრებს, იმოგზაურონ მთვარეზე დადგან ფეხი სხვა პლანეტაზე და ბოლომდე შეისწავლონ გალაქტიკა, იმოგზაურონ მზის სისტემის მიღმა- ეს ადამიანების მარადი ოცნებაა, რომელიც რეჟსორმა კრისტოფერ ნოლანმა ფილმში ინტერსტელარი რეალობად აქცია. კაცობრიობის ბედი მაშინ როდესაც დედამიწაზე ცხოვრება უკვე შეუძლებელი ხდება და შეიძლება თუ არა შექიმნას ახალი სამყარო-შეიძლება მაყურებელს ეს ყველაფერი რიგირთი სამეცნიერო ფანტასტიკის ჟანრის ფილმის მთავარ თემად მოეჩვენოს, თუმცა ინტერსტელარს საფუძვლად რეალური სამეცნიერო კვლევები უდევს. ინტერსტელარის შექმნის წინაპირობად მსოფლიოში ერთ-ერთი აღიარებული ფიზიკოსის კიფ თორნის თეორიები იქცა. 

უფრო დეტალურად თუ როგორ შეიქმნა ფილმი გადადით ლინკზე

http://www.myvideo.ge/?video_id=2449376

Coen Bro

True Grit
True Grit

როცა ინტერნეტში, პრესასა ან ტელევიზიაში ინფორმაცია ჩნდება, რომ ძმები, ჯოელ და ეთან კოენები ახალ ფილმს იღებენ,დარწმუნებული ვარ ყველა კინომოყვარულისთვის ნამდვილი ზეიმია. ყველა ელოდება რაიმე ახალს და გამორჩეულს, ყველსგან გამორჩეული რეჟისორებისგან, ორი ჰოლივუდური სტანდარტიდან სრულიად ამოვარდნილი, “ხულიგანი”, ებრაული წარმოშობის ამერიკელისგან, რომლებიც ყველაზე მაგრად აშარჟებენ, ყველაზე დიდი ირონიითა და სარკაზმით აჩვენებენ ამერიკას, მის ტრადიციებს, არქეტიპულ სახეებს (მაგალითად ამერიკის ნამდვილ სიმბოლოს შერფს). მაგრად დასცინიანთუნდაც იგივე თავის მოძმე ებრაელებს და მათ ტრადიციებს (მაგალითად მათი ერთ-ერთი ბოლო ფილმი “სერიოზული კაცი”). მხოლოდ კოენებს შეუძლიათ ძალიან დაძაბულ, სისხლიან დრამას, კომედია უწოდონ, მაგალითად ბევრმა არ იცის ალბათ, რომ ერთ-ერთი ყველაზე დაძაბული, ყველაზე სისხლიანი ფილმი, რომელიც თავისუფლად შეიძლება გაიყვანო საშინელებათა ჟანრის კატეგორიაში , “ფარგო” კომედიაა. იგივეა “მოხუცებსითვის არ არის ქვეყანა” -მანიაკი, რომელსაც მკვლელობისთვის ყველაზე უცნაური იარაღი აქვს, ახურავს სასაცილო პარიკი და ყველაზე უემოციოდ ხოცავს ყველას ვინც გზაზე გადაეღობება- ასევე კომედიაა.მოკლედ ბევრი, რომ აღარ გავაგრძელო მთელი ფილმი ვესტერნის ერთი დიდი პაროდიაა, რომელიც ძმებ კოენებს ძალიან კარგად გამოუვიდათ ვესტერნისთვის ტიპიური არქეტიპული ტიპაჟების შექმნით.


მერე ერთხელ კიდევ გაერთნენ და გადაიღეს ფილმი “სერიოზული კაცი”, იშაყირეს ებრაელებზე, მათ ტრადიციებზე, მთელ ფილმს ლაიტ მოტივად გასდევს ფრაზა “everything that happens to you, take it with simplicity” და ფილმის ამოსავალი წერტილიც, სწორედ ეს ფრაზაა. რაბინები, ტრადიციების მიმდევარი იუდეველები – ყველა ტიპაჟი ძალიან სასაცილოდ ყავთ დახატული, ერთნაირი ტანსაცმელი, ყველა სათვალეს ატარებს, ყველა პერსონაჟი კოენებისეული მწარე ირონიით არის შექმნილი და მათი მინესოტელი, ებრაელი მეზობელი გეგონება. მოკლედ ფილმი უნდა ნახოთ, თავისი “looser” მთავარი გმირით, მოღალატე ცოლით და მისი საყვარლით, ორი აბეზარი შვილით, ძალიან საინტერესო ოჯახი და ფილმის მტავარი თემით -მიიღე ყველაფერი მარტივად.

მოკლედ პოსტის წერა იმ ახალი ფილმის გამო დავიწყე, რომელიც უკვე დღე დღეზე უნდა გამოვიდეს, მგონი ამერიკაში უკვე შედგა კიდეც მისი პრემიერა. მოკლედ, როგორც კი “სერიოზული კაცი” გამოვიდა პრესაში უკვე გავრცელდა ინფრომაცია, რომე ჯოელი და ეთანი დროს არ კარგავაენ და უკვე დაიწყეს მუშაობა ახალ ფილმზე “True grit”.

“True grit” პირველად რეჟისორმა ჰენრი ჰეთვაიმ გადაიღო 1969-ში, კლასიკური ვესტერნის ეკრანაებზე გაცოხცლება ხელმეორედ უკვე კოენებმა გადაწყვიტეს. ჯერ მხოლოდ ტრეილერი ვნახე და უკვე იგრძნობა ხელწერა. ცივი, სისხლიანი ვესტერნი, რომელზეც რჟისორები მაინც გაიძახიან კომედიააო. ისევ ხანშიშესული შერიფი და მისი ახზალგარდა ასისტენტი- კანონისდამცველი (უკვე გავს ხომ “მოხუცებსითვის არ არის ქვეყანა”-ს) 14 წლის გოგონა, რომელიც სამართლიანობისთვის იბრძვის და მამის მკვლელს ეძებს. საინტერესოა როგორ ინტერპრერტაციას გაუკეთებენ ყველაზე არაორდინალური ამერიკელი რეჟისორები 70-იანი წლების ფილმს. ქასთი მართლა შთამბეჭდავია: ჯეფ ბრიჯესი-უკვე ცნობილია, როგორც კოენების ყველაზე საყვარელი მსახიობი. სტივი ბუშემისთან და ჯონ გუდმანთან ერთად ის მათ ძალიან ბევრ ფილმში მონაწილეობს, ყველაზე გამორჩეული ალბათ “დიდი ლებოვსკია”, მეთ დეიმონი-მასთან კოენები პირველად თანამშრომლობენ, ვანხოთ გაგრძელდება თუ არა მათი ტანდემი მომავალშიც, ჯოშ ბრიოლინი-უკვე მეორე ფილმში იწვევნ მას, პირველად ბროლინმა “მოხუცებსითვის არ არის ქვეყანა”-ში ითამაშა და თან ძალიან წარმატებულადაც, მაშინ მეორე ხარისხოვანი როლისთვის “ოსკარზეც” წარადგინეს, მართალია გამარჯვება მის კოლეგას ამავე ფილმიდან, ხავიერ ბარდემს დარჩა, მაგრამ პუბლიკამ ბრიოლინი გაიცნო და მას შემდეგ შემოთავაზებებმაც სხვადასხვა რეჟისორისგან ერთი ორად მოიმატა, და ფილმის ყველაზე პატარა მსახიობი -14 წლის ჰეილი სტენფილდი, რომელიც ხანგრძლივი კასტინგების შემდეგ აირჩიეს რეჟისორებმა.

მოკლედ საქართველოშიც ველოდებით “True grit”-ის ეკრანებზე გამოჩენას. საინეტერსოა ამჯერად რას ან ვის დასცინეს მთელ მსოფლიოში ყველაზე სარკასტულმა რეჟისორებმა.

coen brothers
coen brothers